Aan de tragedie rond de euro komt geen einde, omdat de euro zelf een tragisch verschijnsel is. Het is onzin om te denken dat je, wanneer je via een muntunie sterke economieën koppelt aan zwakke, welvaart creëert – er liggen dringende redenen ten grondslag aan hun sterkte of zwakte, en geen toevallige, zoals onze Europese leiders ons willen doen geloven.

De Grieken moeten hun economie hervormen en aan hun concurrentiepositie werken, luidt de slogan van de Europese elite. Hiermee blazen ze rook rond de illusies die ze dagelijks verspreiden rond de oorzaken van de huidige meervoudige crisis.

• Hebben de banken zich als liederlijke winstjagers gedragen? Zeker.
• Hebben de Grieken de cijfers vervalst en hebben hun elites talloze miljarden gebruikt om hun eigen belangen te versterken? Ja.

Maar het belangrijkste is dat onze eigen politieke elites, waarvan de leden ook nu weer in het huidige kabinet zitting hebben, de schandalige leugens rond de EU en de euro geïntroduceerd en uitgedragen hebben. De crisis van Griekenland en de euro is per definitie de crisis van de Europese politieke elite.

Rondom die elites hebben zich vooruitstrevende media verzameld, die het zicht op de ware oorzaken behoorlijk belemmeren en volop meedoen aan de vervalsing van de geschiedenis.
In koor roepen de Eurofielen en de media dat we zonder Europa niet kunnen overleven.
O nee? Liepen we vóór 1 januari 2002, toen we de glorieuze euro verwelkomden, in berenvellen? Was de gulden vóór 1 januari 2002 een belemmering voor de instandhouding van een bloeiende hoogstaande economie?

Politieke Unie
De onverbiddelijke waarheid luidt dat we geen euro nodig hadden. De Europese Economische Gemeenschap had de verdragen over vrije handel en vrij verkeer van goederen en personeel al geïntroduceerd en de meeste obstakels weggenomen, en de euro was er vooral, zo weten we nu, om toe te werken naar een heilige politieke unie, want daarvan droomden de Europese elites. Meer macht. Meer aanzien. Meer invloed.
Voor de welvaart van Nederland, en de andere landen van de Gemeenschap, noch voor vrede of handel was de euro een noodzakelijke conditie.

Specialisatie is het toverwoord op een wereldomspannende markt. De omvang van de EU speelt daar geen rol. De Zweden en Zwitsers hebben er geen last van dat ze een eigen munt hebben – volgens de theorieën van de Eurofielen hadden ze moeten creperen door de belemmeringen van valutaschommelingen. En de Grieken hadden moeten stralen en schitteren.
De euro was en is het dierbare speeltje van de elites, en nog steeds ondernemen ze alles wat nodig is om dat speeltje te beschermen. Daar gaan de honderden miljarden aan op die de Europese belastingbetalers bijeen moeten brengen om de banken overeind te houden, dezelfde banken die kolossale winsten hebben gemaakt voordat het bedrog van de Grieken
- niet één liegende en bedriegende Griek is voor het gerecht gekomen – aan het licht kwam.
De banken die hebben kunnen overleven door massale staatssteun, de banken die momenteel een loden rem zijn op groei omdat ze alleen geld lenen aan bedrijven en personen die het niet nodig hebben (ze moeten heel zware criteria aanleggen, zeggen ze), de banken die feitelijk geen hypotheken meer verstrekken en daarmee de ruggengraat van de welvaart in Nederland, de waardevermeerdering van particulier onroerend goed (in het zwaar belaste Nederland valt niet op een andere, eerlijke wijze aan vermogen te komen), tot stilstand hebben gebracht, de banken die nu via De Nederlandse Bank om nog meer bescherming vragen, deze banken, die bakens van zekerheid en veiligheid hadden moeten zijn, deze banken staan nu in het brandende middelpunt van de crises die onze politieke elites hebben uitgelokt.
In de decennia vóór 2002 heeft een utopie zich als een ziekte in de cultuur van de politieke elites genesteld. Er bestond geen dwingende economisch-financiële reden voor de introductie van een muntunie. Maar er bestond een andere reden: de utopie van een politieke federatie. Tegen de opvatting van de betrokken volken in sleurden de elites Europa de weg op die naar een nieuwe politieke werkelijkheid moest leiden.

De EU balanceert nu op de rand van een vulkaan, en dat is geen toeval. Dat is namelijk de weg van een muntunie die gebaseerd is op machtwellust, utopieën en zelfbedrog.
Waarom houden de elites vast aan een munt die onhoudbaar is? Omdat zij geen keuze hebben. Het geloof in de euro en de EU vertoont de trekken van een sekte. Wie kritiek heeft, wordt verketterd. Als eraan getwijfeld wordt, dreigen de sekteleden met dood en verdoemenis: oorlog, armoede, ziektes. Dat uitgerekend hun sekte armoede en spanningen teweegbrengt, kunnen de sekteleden niet waarnemen. Zij gaan om met gelijkgezinden, ontmoeten gelijkgezinden, communiceren slechts met gelijkgezinden.

Schulden
De elites proberen nu de problemen naar voren te schuiven in de hoop dat een (niet waarneembaar) economisch reveil groei zal veroorzaken en daarmee de schuldenlast van de Grieken langzaam zal verdampen. Als zij hun drachme nog hadden gehad, hadden de Grieken via de beproefde methode van geldontwaarding kunnen reageren op hun schuldproblemen.

Nu houden de elites, via de banken, alle Europeanen in een financiële gijzeling. De onvermijdelijke rampen die nog gaan komen – Italië, Spanje, Portugal – kunnen niet worden ontlopen. En omdat onze elites ons als dominostenen achter elkaar hebben geplaatst, vallen we allemaal om.
De euro moest een nieuw Europa kweken. Welnu, dat is gelukt. Een Europa van bedrog!
De Grieken mochten jarenlang grijpen wat ze konden – maar het waren de politieke en financiële elites die dat hebben toegestaan. Niemand is verantwoordelijk.
Niemand kan iets verweten worden. En zoals altijd betalen wij, de braverds, de rekening.
We zullen de leugenaars straks in topbanen in internationale organisaties of in de top van banken weer tegenkomen.

Hoe lang verdagen we dit nog?

Het Vrije Westen door Leon de Winter
(Dagblad De Telegraaf 5 november 2011)